Cantar de cego

Na barra do bar hai un home que le no xornal. Le titulares en voz alta coma quen sacode un pano diante dun touro. Quere que o encargado entre ao trapo para facer tertulia. O encargado coñéceo, chámalle señor Castro. Aos clientes que aprecia o encargado dilles señor ou señora e polo apelido, dille ‘señor Castro quen o verá o domingo a votar por Silleda, mire que lle cadre a hora de votar coa do palillo’. Polo que escoito, o señor Castro é de votar de mañán porque despois do xantar os domingos perde o goberno dos seus actos e do seu voto. A inminencia de eleccións non dá para máis, non se da formado tertulia ningunha, nin sequera cando o señor Castro pasa polas follas de fútbol do xornal, non hai tertulia ata que aparece o titular dun crime tremendo, con despezamento, un crime de cantar de cego. Por aí entran todos con rebumbio, o primeiro o señor Castro: dí que o morto fixo de seguro algunha cousa que non debeu e que por iso o cuartearon; parécelle sospeitoso en grao sumo que aquel tipo fose extranxeiro, e máis aínda que andara metido en buscarlles papeis ou fogar a outros extranxeiros.

-Aínda que o fixera, hai outras formas de matalo-. Quen fala coma se pronunciara sentenza é a muller do encargado. Eu miro para ela. En qué outras formas está a pensar. Querería preguntarllo, pero ás veces é mellor non saber.